Silence

Silence

Silence is the house of truth where words cease to speak, so that being may reveal itself. In this silence, the ruins also speak: they are the cry of the earth to reach the sky. Love is hearing this silent cry; answering the call of existence, without a word being uttered. But in silence, too, a hundred voices lie hidden in hatred. I wish the owners of pens would rent words so that people’s chests would be filled with purple and they would taste the pleasure of moments that are invisible.. Perhaps the answer lies in silence; in the same silence that is silent from the intensity of the cry. In the same hatred that has stifled the voice of thousands of desires within itself. . Then we will see that even in silence, there is a melody, and in ruins, flowers grow. And then we will hear that the wind, not as a meaningless passage, but as a caresser of restless leaves, speaks. And then we will find silence as a boundless sea, in every wave of which lies a voice, and in every drop a pearl of light. Silence becomes the invisible voice of existence, and emptiness an embrace for the birth of meaning. To love is the art of seeing the invisible. Where others see barren sands, we read the gold of the sun in the shadows of the earth. And then “I” and “you” disappear in the mirror of existence, and only one face remains: silence becomes the voice of the unspoken, and this ruin is the Kaaba in which the winds pray.

سکوت، خانه‌ی حقیقت است جایی که واژه‌ها از گفتن بازمی‌مانند،  تا بودن، خود را آشکار کند.  در این سکوت، ویرانه‌ها نیز به سخن درمی‌آیند:  آن‌ها فریادِ زمین‌اند برای وصالِ آسمان.  عشق، شنیدنِ این فریادِ خاموش است؛  پاسخ‌گفتن به ندایِ هستی،  بی‌آن‌که واژه‌ای بر زبان رانده شود.  اما در سکوت نیز صد صدا در بغض بنهفته است ایکاش صاحب قلمان کلماتی اجاره کنند تا سینه مردمان مالامال از رنگ ارغوانی شود و لذت لحظاتی را بچشند که نادیدنی است.. شاید پاسخ در سکوت نهفته باشد؛ در همان سکوتی که از شدت فریاد بی‌صدا است. در همان بغضی که صدای هزاران آرزو را در خود خفه کرده. . آنگاه خواهیم دید که حتی در سکوت، نغمه‌ای هست، و در ویرانه‌ها، گل می‌روید.  و آنگاه خواهیم شنید که باد، نه چون گذرگاهی بی‌معنا، که چون نوازشگرِ برگ‌های بی‌قرار سخن می‌گوید. و آنگاه سکوت را دریایی بی‌کران خواهیم یافت که در هر موجش آواییست نهفته،  و در هر ریزش مرواریدی از نور.  سکوت، آوایِ ناپیدایِ وجود می‌شود  و خلأ، آغوشی برای تولّدِ معنا.  عشق ورزیدن، هنرِ دیدنِ نامرئی‌هاست آن‌جا که دیگران ریگ‌های بی‌ثمر می‌بینند،  ما طلایِ آفتاب را در سایه‌های خاک می‌خوانیم.  و آن‌گاه “من” و “تو” در آینه وجود محو می‌شود،  و تنها یک چهره می‌ماند:    سکوت، آوایِ ناگفته‌هایِ ازل می‌شود،  و این ویرانه، کعبه‌ای است که بادها در آن نماز می‌خوانند.