Love

Love

Love, this purple of the heart, transforms ruins into a garden of meaning; Where even the stones sing with the language of waterfalls. Love, this eternal purple, paints the ruins of time with patterns of eternity; Every rotation of the earth is a kiss on the dance of galaxies. And then we will see that every particle is a mirror facing the sun of truth, Every crack in the wall is a line of an unwritten invitation, And every night, a dawn lurking. Love, this penless painter, transforms ruins into canvases of light; Where wounds become the open mouths of flowers A butterfly passes through the crack of the window, Its wings carry with it the patterns of the oldest myths: Every path, if walked with the steps of love, reaches home. Love is the recognition of the unknowable: to fade into the purple of existence, until you are nothing, and you are everything. Love is the drawing that erases the lines to create the path, the traveler himself. And here is where the butterfly, in a flame whose end is not burning, spreads the wings of eternity. And then we will see that “nothing” is “everything.” Love is the language of the languageless existence; the point where “I” and “you” die in each other’s arms, like waves in a single ocean, to come alive. This purple of the heart is the color of the manifestation of truth. Every particle is a mirror facing the sun. In this mirror, to perish is to survive: the butterfly that disappears in the flame has, in fact, returned to its own self. The lover is a pathless traveler; He burns the road to reach his destination, and the destination is his beginningless beginning.

عشق

عشق، این ارغوانیِ رنگ  دل، ویرانه‌ها را به باغی از معنا بدل می‌کند؛ جایی که حتی سنگ‌ها هم با زبانِ آبشارها ترانه می‌خوانند.  عشق، این ارغوانِ جاودان،  ویرانه‌های زمان را نقش‌هایی از ابدیت می‌زند؛  هر گردشی از زمین، بوسه‌ایست بر رقصِ کهکشان‌ها.  و آنگاه خواهیم دید که هر ذره، آیینه‌ای است رو به آفتاب حقیقت هر ترکِ دیوار، خطّی از یک دعوتِ نانوشته،  و هر تهِ شب، طلوعی در کمین.  عشق، این نقاشِ بی‌قلم، ویرانه‌ها را به بوم‌هایی از نور بدل می‌کند؛  جایی که زخم‌ها، دهانِ گشوده‌یِ گل‌ها می‌شوند  پروانه‌ای از میان شکافِ پنجره می‌گذرد،  بال‌هایش نقشِ کهن‌ترین اسطوره‌ها را با خود می‌برد:  هر مسیری، اگر با قدم‌های عشق پیموده شود، به خانه می‌رسد.  عشق، شناختنِ ناشناختنی‌هاست:  رنگ‌باختن در ارغوانِ وجود،  تا هیچ نمانی،  و همه باشی.  عشق، نقشه‌کشی است که خط‌ها را پاک می‌کند  تا راه، خود مسافر را بیافریند.  و اینجاست که پروانه،  در شعله‌ای که پایان‌اش سوختن نیست،  بال‌های ابدیت را می‌گشاید.  و آن‌گاه خواهیم دید که «هیچ‌چیز»، همان «همه‌چیز» است عشق، زبانِ بی‌زبانیِ وجود است؛  نقطه‌ای که در آن، «من» و «تو» چون موج‌هایی در اقیانوسِ واحد،  در آغوشِ یکدیگر می‌میرند تا زنده شوند.  این ارغوانِ دل، رنگِ تجلّیِ حق است هر ذرّه‌ای آیینه‌ای است رو به آفتابِ در این آینه، فنا شدن، بقا یافتن است:  پروانه‌ای که در شعله محو می‌شود،  در حقیقت، به خویشتنِ خویش بازگشته است.  عاشق، مسافرِ بی‌مسیر است؛  او راه را می‌سوزاند تا به مقصد برسد،  و مقصد، همان آغازِ بی‌آغازِ اوست.