Truth

Truth

And truth may be sitting in the silence between two words, in the distance between two glances, in the depths of the very moment when you think you have understood something, like a child on the beach, hearing the sound of the waves with his little ears, but not understanding the sea. It may be like light, sometimes a wave, sometimes a particle, sometimes a color, sometimes heat, but ultimately, it is the same formless energy that illuminates the world. Truth is like that, in different perspectives, it takes different forms, but in the depths, it is the same, unknowable one. Truth is like the sun that cannot be looked at directly. We only see its shadows and reflections. Truth is the same shadows, real, but not perfect. The philosopher is like someone who tries to guess the outline of the sun from the shadows. Every truth, in the beginning, was a mistake that someone dared to express. And every mistake can be the seed of a new truth. Perhaps the path to truth is not to avoid mistakes, but to move past them, like a child whose falls are a necessary part of learning to walk. Truth is not a proposition, but a living experience. In the mirror of love, truth is no longer something to be understood, but to be, like a bird that learns to fly not by studying but by spreading its wings. Truth may not be a destination to reach, but a light that illuminates the path. And perhaps the value of the journey is not in arriving but in going, in the endless search that reminds us: So let us ask, even if the answers are always elusive. Let us search, even if the truth is always one step ahead. Because it is in asking that life finds deeper meaning.

حقیقت

و حقیقت شاید در سکوتِ میان دو واژه،  در فاصله‌ی میان دو نگاه،  در ژرفای همان لحظه‌ای که فکر می‌کنی چیزی را فهمیده‌ای نشسته است،  همانند کودکی است که در ساحل،  صدای امواج را با گوش‌های کوچکش می‌گیرد،  اما دریا را نمی‌فهمد.  شاید مانند نور باشد گاه موج است و گاه ذره،  گاه رنگ است و گاه گرما،  اما در نهایت،  همان انرژیِ بی‌شکلی است که جهان را روشن می‌کند.  حقیقت هم همین‌گونه است در چشم‌اندازهای گوناگون،  صورت‌های متفاوت می‌گیرد،  اما در ژرفا،  همان یگانه‌ی ناشناختنی است.  حقیقت مانند خورشیدی است که نمی‌توان مستقیم به آن نگاه کرد ما فقط سایه‌ها و بازتاب‌هایش را می‌بینیم.  حقیقت‌ همان سایه‌ها هستند واقعی‌اند، اما کامل نیستند.  فیلسوف مانند کسی است که می‌کوشد  از روی سایه‌ها،  طرحی از خورشید را حدس بزند.  هر حقیقتی،  در آغاز،  خطایی بوده است که کسی جرات بیانش را داشته.  و هر خطایی،  می‌تواند بذری باشد برای حقیقتی تازه.  شاید راه رسیدن به حقیقت،  نه پرهیز از خطا،  بلکه گذر از خطاها باشد مانند کودکی که زمین‌خوردن‌هایش،  بخشی ضروری از یادگیری راه رفتن است.  حقیقت نه به صورت گزاره،  بلکه به شکل تجربه‌ای زنده درمی‌آید.  در آینه‌ی عشق، حقیقت دیگر چیزی برای فهمیدن نیست،  بلکه بودن است مانند پرنده‌ای که پرواز را نه با مطالعه،  بلکه با گستردن بال‌ها می‌آموزد. حقیقت،  شاید نه مقصدی باشد که به آن برسیم،  بلکه نوری باشد که راه را روشن می‌کند.  و شاید ارزش سفر،  نه در رسیدن که در همان رفتن باشد در همان جست‌و‌جوی بی‌پایانی که به ما یادآوری می‌کند:  پس بپرسیم، حتی اگر پاسخ‌ها همیشه گریزان باشند.  جست‌و‌جو کنیم، حتی اگر حقیقت همیشه یک گام جلوتر باشد. زیرا در همین پرسیدن‌هاست که زندگی معنای ژرف‌تر می‌یابد