Beginning

And another beginning

The beginning is always hidden, just like the moment when sleep turns to wakefulness and no one notices the border between the two. The beginning is the end of something else. Every dawn is the blink of darkness before the light. Every birth is a breath that was previously locked in the lungs of the world. Beginnings always lie in endings, like a seed that must die for a tree to come to life. Sometimes the beginning is the sound of an ant’s footstep on a dry leaf, or the gap between two breaths when one is finished and the other has not yet begun. Dawn is always lurking, even in the darkest nights. A butterfly singing beyond the moonlight represents a hope that never dies. Tomorrow may be too late, but today, this very moment, is an opportunity to begin. To let go of the cocoons of fear and fly towards the boundless blue. And we will know that every failure is not the end of the road, but a beginning in another language. Every thorn is a response to the call of flowers that have not yet sprouted in the gray of our days. Beginnings are always accompanied by breaking, breaking silence, breaking darkness, breaking fear. The resurrection is not established in a day. First a leaf falls, then a branch, then a tree. Great beginnings always come in the guise of small things: the first spark, the first word, the first look. In every ending, a thousand beginnings lie dormant. It is enough to wash your eyes with a new look. Every spring, the earth proves that no death is without birth, and no beginning is endless. And there is no need to wait for sunrise. You can cherish the sun within you. Every morning when you wake up, the world is created anew, and this time, it begins with you. The beginning is the same zero point from which all numbers seek. But zero itself contains all possibilities, it is both empty and full. So begin fearlessly, for every beginning is a god for the creation of a new world, and every arrival is a new beginning. “Perhaps my philosophy is this discovery of the unsaid amidst the spoken.”

و آغازی دیگر

آغاز همیشه پنهان است ، درست مانند لحظه‌ای که خواب به بیداری می‌گراید  و کسی متوجه مرز این دو نمی‌شود.  آغاز، پایانِ چیزی دیگر است هر سپیده‌دم،  پلک‌زدنِ تاریکی است پیش از روشنایی.  هر تولد،  نفسی است که پیش از آن،  در ریه‌های جهان حبس شده بود.  آغازها همیشه در پایان‌ها نهفته‌اند مانند دانه‌ای که باید بمیرد تا درخت زنده شود.  آغاز گاهی،  صدای پای مورچه‌ای است بر برگ خشکی،  یا فاصله‌ی میان دو نفس  وقتی که یکی تمام شده  و دیگری هنوز آغاز نشده. سپیده‌دم همیشه در کمین است، حتی در تاریک‌ترین شب‌ها. پروانه‌ای که از فراسوی مهتاب می‌خواند، نشان‌دهنده امیدی است که هرگز نمی‌میرد. شاید فردا دیر باشد، اما امروز، همین لحظه، فرصتی است برای آغاز. برای رها کردن پیله‌های ترس و پرواز به سوی آبی بی‌کران.  و خواهیم دانست که هر شکستی، نه پایان راه، که آغازی است با زبانی دیگر. هر خاری، پاسخی است به ندای گل‌هایی که هنوز در خاکستریِ روزهایمان جوانه نزده‌اند. آغاز همیشه با شکستن همراه است شکستن سکوت،  شکستن تاریکی،  شکستن ترس.  قیامت یک روزه برپا نمی‌شود اول یک برگ می‌رود،  سپس شاخه‌ای،  آنگاه درختی.  آغازهای بزرگ،  همیشه در پوشش چیزهای کوچک می‌آیند:  نخستین جرقه،  نخستین کلمه،  نخستین نگاه.  در هر پایان،  هزار آغاز خوابیده است کافی است چشمانت را با نگاهی تازه بشویی.  زمین هر بهار ثابت می‌کند  که هیچ مردنی بی‌زایش نیست،  و هیچ آغازی بی‌پایان.  و نیازی نیست منتظر طلوع باشی می‌توانی خورشید درون‌ات را بدمانی.  هر صبح که از خواب برمی‌خیزی،  جهان از نو آفریده می‌شود،  و این بار،  با تو آغاز می‌شود.  آغاز،  همان نقطه‌ی صفر است  که همه‌ی اعداد از آن می‌جویند.  اما خود صفر،  همه‌ی امکان‌ها را در خود دارد هم خالی است  هم پر.  پس بی‌پروا آغاز کن،  که هر آغاز،  خدایی است برای آفرینش جهانی نو و هر رسیدن، آغازی نو.  “شاید فلسفه  من، همین کشفِ ناگفته‌ها از لابه لای گفته‌ها باشد